Van Pastoraat naar 'nadenken over Geloof'

"Hallo .... !"

Na een aantal jaren aandacht gehad te hebben voor het pastoraat in de vorm van een briefwisseling tussen Piet en Bert is er nu een rubriek, bedoeld voor mensen die willen nadenken over het geloof 'zonder last of ruggespraak', oftewel 'met de benen op tafel'.

Dat betekent, dat we ruimte willen hebben om na te denken over alle aspecten en vragen, die te maken hebben met het geloof.
Vanuit de gedachte, dat je alles kunt en mag benoemen, zonder oordeel, op zoek naar wat voor jou van betekenis is.
met de mogelijkheid en de bereidheid om daarop verder bevraagd te worden.
Daarom steeds een voorzet met wat gedachten, waarop dan gereageerd kan worden.

Een uitdaging voor ons, maar ook een uitnodiging aan al onze lezers.

(voor de verhalen totnutoe over Het ontdekken van 'God' + reacties zie Het_ontdekken_van_God_1.pdf en Het_ontdekken_van_God_2.pdf

Het ontdekken van God (3)

Dank voor je reactie en je vraag naar mijn gedachten.
De vraag, die jij stelt en waar vast wel meer mensen mee zitten:
Als je dan aan de ene kant niet meer geloven kunt in God als een persoon, die van alles regelt en het woordje 'God' eerder invult met kracht, of energie of overstijgende ervaringen, ben je dan toch niet iets kwijtgeraakt?
En misschien sterker nog: Doe je dan wel recht aan alles wat ons is verteld van God, met name dat we altijd bij Hem terecht kunnen en dat Hij zich over ons ontfermt? Dat we in Hem geborgen zijn?

Ik moet je eerlijk zeggen, dat terugkijkend op het proces in mijn leven rondom het nadenken over het geloof en God het een hele tijd geduurd heeft, voordat ik genoeg vertrouwen kon hebben in het Verhaal van God om een heleboel denkconstructies los te kunnen laten.
Misschien is het al wel begonnen in het eerste jaar van mijn theologische opleiding. Toen werd er gezegd, dat ik moest rekenen op een crisis in mijn geloofsleven: namelijk dat ik bepaald werd bij twee verschillende manieren om met God om te gaan.
Aan de ene kant kwam God op de snijtafel te liggen om via studie te proberen zoveel mogelijk te begrijpen van God en aan de andere kant ging het er toch ook om, dat ik een relatie had met diezelfde God en dat ik Hem steeds weer opnieuw kon benaderen in mijn gebedsleven. (over dualisme gesproken...).
Ik moet zeggen, dat ik niet het gevoel had, dat het één een negatief effect had op het andere. Ik denk (en dat is achteraf wat gemakkelijker onder woorden te brengen), dat ik een onderscheid zag tussen het denkwerk van mensen (dat 'snijtafelwerk'), met alle mitsen en maren van wel of niet goed klinkende theorieën en dogma's en aan de andere kant het persoonlijke vlak van een relatie met God, als de ongrijpbare Andere, waarin ik het vertrouwen had dat Hij van me hield en het beste met me voor had. Geen zekerheden, als het om het denken ging ('nu zien we nog door een spiegel in raadselen'), maar wel een soort basisvertrouwen en geborgenheid als het om het gevoel ging.
Ik ging uiteindelijk steeds losser om met theorieën en herkende veel mensenwerk in de manieren waarop mensen over God, de Bijbel en allerlei geloofswaarheden omgingen. Dat het vaak meer gaat om je gelijk te krijgen, dan dat het gaat om het 'zien' van de ander.
Ja, en dan ontkom je er ook niet aan, dat je ontdekt dat het niet alleen de anderen zijn, die zo met geloof en God omgaan, maar dat je daarin ook jezelf tegenkomt.
Dan komen de vragen, niet zozeer naar geloofswaarheden, maar wel naar iets van geloofszekerheid.

Wat was het geweldig om te ontdekken, dat 'waarheid' in het grieks betekent: 'ont-dekking'(- 'het deksel eraf'), als gevolg van rationaliseren en in het Hebreeuws 'betrouwbaarheid' (van het woord 'amen'), meer als grond van je bestaan en je gevoelsleven. Voor mij een wezenlijk onderscheid!
Zo ben ik meer op het spoor van het Hebreeuwse denken gezet.

Ik moet een lang verhaal korter maken:
Mijn belangrijkste ontdekking in de loop der jaren is toch wel geweest, dat de Bijbel een boek is door mensen geschreven over wat ze hebben meegemaakt in hun leven, en hoe ze dat gezien en geïnterpreteerd hebben in het licht van wat ze dachten over God.
In die verhalen zie ik alles wat ik in ons menselijk handelen kan herkennen, met daartussendoor, daar soms bovenuit, of zelfs helemaal onderdoor elementen van een verhaal, dat meer is dan het menselijk verstand kan bedenken.
En dat is precies hetzelfde als ik ook in mijn dagelijkse leven zie gebeuren om mij heen, maar ook door mijzelf. Daar is geen verschil.
Dus het idee van de Bijbel is Gods Woord en daar moet je dus van afblijven is voor mij een menselijke opvatting.
Dat de Bijbel als Gods Woord gezien kan worden, slaat niet op de letterlijke teksten maar op het feit dat in die menselijke verhalen Gods Verhaal te ontdekken valt.
Niet vanzelfsprekend, maar als ontdekkingstocht en ontdaan van enig machtsvertoon. Met als leidraad 'liefde die zichzelf niet zoekt'.

Ja, en wat ik misschien wel het allerbelangrijkste vind is dat ik gemerkt heb, dat dat verhaal mij dragen kan. Dat ik mijn leven in het licht van dat verhaal mag leven, en dat dat verhaal mij ook steeds wat te zeggen heeft. En dat ik steeds maar weer dat verhaal onder ogen kom en dat dat verhaal mij confronteert met mijn handel en wandel.

Om daar woorden aan te geven, zou je kunnen zeggen, dat het om een diepere werkelijkheid gaat dan een verhaal van evolutie (= 'je eigen hachje redden voor het nageslacht').
Verstandelijk bezien begint hier het stotteren en moeten we het, denk ik, doen met de uitdrukking: 'geraakt door het mysterie'.

En wat komt er dan in de plaats van het spreken met en handelen van God?
Misschien moeten we wel meer werk maken om op een oprechte manier met onszelf en met anderen te praten en een relatie aan te gaan. In het licht van en misschien ook wel in het gesprek met dat Verhaal.
Ik denk dat er al veel van het Verhaal van God dichterbij komt en realiteit wordt als mensen elkaar meer in de ogen (durven) kijken en dan proberen iets oprecht te zeggen. Dan komt ook het gedragen worden dichterbij, en misschien ook wel het gevoel van de eeuwigheid (al was het maar een moment).
Ik vind het al heel wat om te zeggen: alles wat we over hemel en hel zeggen, heeft meer betekenis voor nu en voor ons gevoel voor het leven en de wereld, dan dat het heeft voor na de dood.
Zo kan ik mij gedragen voelen door het Verhaal van God en kan ik mij ook toevertrouwen aan dat verhaal.
En tenslotte: het verhaal hoeft niet te verdwijnen in de eeuwigheid, het heeft soms hier en nu al eeuwigheidswaarde...

Maar misschien levert dit al wel weer reacties en vervolgvragen op!

Comments:


Nieuwe reactie plaatsen:



(wordt niet publiekelijk getoond)

Typ de cijfers en letters uit deze afbeelding.Captcha Code