Dialoog

Gesprekken over het geloof

 

Signalement:

willem_lindeman1.jpg

Willem Lindeman


....aangenaam.....!
Vader van 5 dochters, opa van 2 kleinkinderen en al 10 jaar een lieve vriendin met zelf 2 kinderen en 4 kleinkinderen.
Meester van groep 6 aan PBS de Wiekslag in Duiven.
Vol creativiteit die ik een uitweg probeer te geven.

Dominees zoon, geboren in Sneek op 24 maart 1959.

gesprek_alzheimer3.jpg

Mama

Morgen, ga ik weer op bezoek bij mijn mama.
Doordat ik op vakantie was, ben ik er een paar weken niet geweest, maar mijn twee lieve zussen hebben me goed op de hoogte gehouden.
Alzheimer heeft nog verder, nog dieper haar lieve lichaam overgenomen.
Langzaam maar zeker groeit het aantal hersencellen waarmee dit "monster" zich voedt. Het wordt daarom steeds moeilijker om mama en Alzheimer los van elkaar te zien.
Ik merk dat ik het lastig vind om dit laatste zinnetje op te schrijven. Het voelt alsof ik daarmee mijn moeder nog meer "wegtik".
Mama wil onbewust aan de Alzheimer ontsnappen en misschien daarom wel uit haar stoel stappen. Noodgedwongen is er nu een blad voor geschroefd. Het maakt haar nog onrustiger. Eten en drinken gaat moeizamer. De meeste tijd slaapt ze. De katheder doet zijn werk en vorige week heeft de verpleging voor het eerst het woord "terminaal" in de mond genomen.
Diep in mijn hart hoop ik stilletjes dat ze 's nachts zachtjes en vredig de dood inglijdt.
Maar of het gebeurt weet niemand.
Eerst gaat ze nog in een zogenaamd tentbed slapen, om te voorkomen dat ze, zoals nu twee keer gebeurd is, uit bed valt, omdat ze weg wil, maar niet weet waarheen.
Hoe zal ik haar morgen zien?
Hoe zal ik haar morgen voelen?
Hoe zal zij mij morgen raken?

God.........
Het is hartverscheurend om een vreemde te zien, waartegen je "mama" zegt.
Het is hartverscheurend om machteloos toe te kijken hoe Alzheimer haar leven steeds meer opeet.
Het is hartverscheurend om naar haar te luisteren in haar verwoestende poging om een zin uit te spreken.
Het is hartverscheurend om te erkennen dat niet de liefde, maar de angst, paniek en onrust haar grootste emoties zijn geworden.
Het is hartverscheurend als ik soms, na een kwartier bij haar te zijn geweest, denk: "Wat kan ik hier nog?"
Het is hartverscheurend om dwars door de Alzheimer heen haar te voelen...diep van binnen schreeuwend...:"Ik wil dit niet meer....!!!!!"
God............
Laat mij wees worden...........
Laat haar leven door de dood...
Opnieuw geboren worden...
Herenigd met haar geliefden..
En van daar....
Ons weer zien
Als haar lieve, waardevolle, kinderen....



een eerder bezoek aan mijn moeder:

Gesprek met Alzheimer

      
                          gesprek_alzheimer1.jpg
Vandaag heb ik een bijzondere ontmoeting: Alzheimer komt langs.
Ik heb me voorgenomen om hem, op gepaste afstand, zo dicht mogelijk te kunnen benaderen. Ik wil namelijk niet door hem geraakt worden. Ik heb zoveel boosheid in me en nog zoveel vragen.
Ik hoop van ganser harte dat hij de afspraak niet vergeten is.
Dan kom ik op de afdeling van het verpleeghuis, waar een stuk of 10 mensen wonen. In velen van hen woont Alzheimer.
Mooi is dat! De parasiet heeft zich verspreid. Hoe kan ik hem nou één op één ontmoeten en bevragen?
Op dat moment kijkt mijn moeder mij recht in de ogen aan.
Haar leven voel ik nog wel, maar zie ik niet meer. "Wie ben jij?" vraagt ze.
"Ik ben jouw lieve zoon, Willem", antwoord ik.
Tegen beter weten in wil ik graag dat ze haar eigen naam nog een keer noemt. Dus vraag ik: "En hoe heet jij dan?"

gesprek_alzheimer3.jpg
Tussen vraag en antwoord wringt zich nu een niet vanzelfsprekende stilte.........dan... vanuit het niets......: "Ik ben Alzheimer en met wie heb ik het genoegen als ik vragen mag?"
"Genoegen????? Genoegen???!!!! ", schreeuw ik...."Opdonderen jij, uit het lijf van mijn moeder!!!!! Zie je dan niet dat je haar totaal verandert? Opeet? Vernietigt? Als je maar weet dat mijn mama voor altijd mijn mama zal blijven!!!!"
Ik merk dat ik alle zeilen moet bijzetten om mijn emoties te reguleren.
De angst slaat mij om het hart dat door mijn uitbarsting Alzheimer niet langer meer met mij wil praten.
"Mama?" antwoordt Alzheimer..."ik ken jouw mama niet....ik kom waar mij de ruimte geboden wordt...namen doen er niet toe...."

Ik weet eigenlijk zelf niet wat ik doe. Heb ook geen besef van tijd, plaats en logica.
"Maar eh...... wie ben jij dan wel?"
Ik probeer rustig te blijven....me te focussen op de gedachte dat mama Alzheimer heeft en niet dat Alzheimer mama heeft.

"Alzheimer" ,zeg ik zo neutraal mogelijk..." Als je je nou eens voor één keer inleeft in wat je aanricht...zou je dat kunnen opbrengen?"
Alzheimer: "Ik heb normaal gesproken niet de mogelijkheden om mij in te leven....... ik besta slechts in en door een leven.............sowieso bestaat dit gesprek alleen in jouw gedachten.....maar goed....ik wil je wel de illusie geven dat ik meewerk met dit mooie verhaaltje van je....dus kom maar op!"

      "Als ik naar mijn mama kijk, zie ik totale afhankelijkheid...
       Als ik naar mijn mama kijk, zie ik uitgebluste ogen.
       Als ik naar mijn mama kijk, zie ik verveling...een voortdurend in slaap vallen om
       daaraan te ontkomen.
       Als ik naar mijn mama kijk, zie ik de angst van de totale ontreddering. Niet meer
       weten waar, wie, wanneer en hoe.
       Als ik naar mijn mama kijk, zie ik aftakelende waardigheid van haar mens zijn.
       Héé Alzheimer, wat is daarop je antwoord?"

"Mama? Ik weet niet wie jouw mama is. En je zegt zo veel...dat kan ik niet onthouden...
Mama? Ik weet niet wie jouw mama is...En je zegt zo veel...dat kan ik niet onthouden...
Mama? Ik weet niet wie jouw mama is...En je zegt zo veel....dat kan ik niet onthouden..."

Op dat moment vraagt een verzorgster aan mijn mama: "Marianne, wil je een kopje thee?"
"Ja, dat is wel lekker"
zegt mama.
Dan vraag ik: "Mama, jij heet Marianne, hè?"

"Tuurlijk, lieve jongen, voor eeuwig en altijd! ... Wat vroeg je nou ook al weer?"

Voor mijn mama: Marianne Lindeman-Hulleman!!!!!

gesprel_alzheimer2.jpg



Een eerder bezoek aan mijn moeder:

Mama en Alzheimer...

Vandaag ben ik samen met mijn dochter Jenneken bij ma geweest.
Van te voren altijd die steen in de maag: Hoe zal ze zijn?
Is er vandaag wel iets van herkenning, of is dat definitief weg?
Is Alzheimer verzadigd of heeft ie ma weer een stukje verder opgegeten?

Ik druk op de knop om de deur van de afdeling te kunnen openen en ga direct een gesprek aan met een verpleger.
"Je moeder krijgt alweer wat praatjes hoor...ze heeft uitgebreid verteld over de Oelerbrug en hoe vaak ze daarover heen is gereden."
Mijn hart juicht. De Oelerbrug zal me een rotzorg zijn, maar dat ze Alzheimer toch nog van zich weg kan praten, is een grote vreugde!
Ze heeft nog steeds restjes lange termijngeheugen.
Korte termijngeheugen is al lang weg.
"Ja", zegt de verpleger, "ze knapt iets op. Vannacht heb ik de verzwaringsdeken van haar afgedaan. De extra matras ligt naast haar bed" Ik ben wel opgelucht t.a.v. de verzwaringsdeken. Net of de "gevangenis" waar ma in woont weer een stukje meer vrijheid krijgt. Weer een kleine nederlaag voor dictator Alzheimer.
Dan komen we de woonkamer binnen.
Ma slaapt. Ze hangt met haar hoofd iets voorover in haar verrijdbare stoel. 

                      mama_en_willem2.jpg
Babs, mijn Duitse, witte herder, gaat direct aan haar voeten liggen en begint aan haar te snuffelen.

               mama_en_willem_4.jpg                           mama_en_Willem1.jpg  
Jenneken gaat rechts van ma zitten, ik links.
Ze is omsingeld door liefde..... kom maar op Alzheimer!
Ze wordt wakker van het gesnuffel van Babs aan haar benen.
Nog voor de helft in de andere wereld kijkt ze ons onderzoekend aan.
Weer krijg ik een vreugdestoot, want haar ogen leven met Alzheimer daarachter.
Vorige keer was dat precies andersom. "Hoe gaat het, lieve mama?" vraag ik. Ze antwoordt: "Nee" Dan zegt ze:"Iets meer"
Dan zoekt haar hand de snuit van Babs.
Ma zoekt het leven...wat geweldig! Alzheimer wordt even vergeten door de lieve likjes van Babs en de prachtige glimlach van ma.
Ik streel met mijn hand op haar rug.
"Ben jij dat?" vraagt ze. "Ja" zeg ik. Weer blij, want in haar vraag zit de verbinding. Jenneken houdt haar handen vol liefde vast. Ma trekt haar handen niet terug en ontvangt haar kleinkind. Haar zoon geniet eindeloos in dit prachtige moment.
Dan vraagt ma aan Jenneken:"Jij hebt toch nog een zusje?"
"Ja", antwoordt Jenneken: "Anneke, Marianne, Hanna en Babeth."
De tijd staat even stil. Alles is weer even bij het oude. Alzheimer is alweer de weg kwijt. "Gaat het goed?" vraagt ma aan Jenneken. "Ja" zegt Jenneken.
"Houden zo", zegt ma. "Houden zo".....kon dat maar. Wie heeft ooit bedacht dat dat niet kan?
Dan wijst ma naar één van haar aders op haar hand. "Oud" zegt ze,"...88!" En dan slaat ze met haar andere hand naar de hand met de aders, trekt een gek gezicht en beweegt haar tong van links naar rechts. Alsof ze de ouderdom van zich af wil slaan met kracht en humor. Tja, Alzheimer, weer even niet thuis. Ma des te meer.
Haar waardigheid in enkele seconden weer helemaal terug. 
  
                     mama_en_willem_3.jpg
Op hetzelfde moment komen de verplegers met een taartje. Het is alsof Alzheimerduvel ermee speelt, maar schijn bedriegt, want mijn ziel gooit de taart in zijn gezicht.
"Even kijken hoe het met je gaat" zegt ma....."Je moet bescheiden zijn."
Die les kan er ook nog wel bij.
Wat een cadeautjes allemaal!
Dan gaan we weer weg. "Ik wil hier niet blijven" zegt ma. Ik knuffel haar woorden mijn liefde in. Jenneken krijgt drie kussen.
We tikken de bevrijdingscode in en gaan weg, terwijl we bij haar blijven.
Als je dat maar weet, Alzheimer!

Comments:

Reactie van G.C. Mulder op

Lieve Willem,
Wat aangrijpend maar ook ontzetten warm en liefdevol.
Je wilt je moeder niet meegeven aan die Alzheimerduvel.
Ik bid iedere zondag voor haar in onze Baptisten Gemeente in Coevorden.
Wens jou en je moeder heel veel sterkte.
Liefs Gerda

Nieuwe reactie plaatsen:



(wordt niet publiekelijk getoond)

Typ de cijfers en letters uit deze afbeelding.
Captcha Code

Click the image to see another captcha.