Dialoog

Gesprekken over het geloof

 

Signalement:

willem_lindeman1.jpg

Willem Lindeman


....aangenaam.....!
Vader van 5 dochters, opa van 2 kleinkinderen en al 10 jaar een lieve vriendin met zelf 2 kinderen en 4 kleinkinderen.
Meester van groep 6 aan PBS de Wiekslag in Duiven.
Vol creativiteit die ik een uitweg probeer te geven.

Dominees zoon, geboren in Sneek op 24 maart 1959.

'Niet ik, maar Christus in mij....' (Galaten 2:20)

Weet nog goed, hoe ik mij altijd aan deze tekst geërgerd heb...
Hoezo...niet ik?
Er is toch alleen maar een ik?
En die gaat dan weg en Christus komt daarvoor in de plaats?
Hoe doe je dat?
Je eigen ik uitschakelen?
Word je dan een soort Jezus de Tweede?
Kon er niks mee...!

Een paar weken geleden gebeurde het volgende:
Ik sta nu 38 jaar voor de klas en met verve. Ouders zijn altijd bijzonder tevreden en voor de kinderen was het altijd een hoogtepunt om bij mij in de klas te komen...dat wil zeggen: in groep 8, compleet met kamp en musical. Mijn bijnaam is de grapjesmeester. De kinderen konden niet wachten om onder deze humor te gedijen. Een paar geleden kwam ik zelfs in de Gelderlander met een groot artikel:

krant_Willem.jpg

Dit jaar heb ik wederom groep 8. Volgend jaar zou ik groep 7/8 krijgen. Nu heet deze groep nog groep 6/7 en ze wordt geleid door een jonge juf die dit jaar voor het eerst bij ons op school is. Daarvoor heeft deze groep wisselende leerkrachten gehad wat absoluut niet bevorderlijk was voor hun ontwikkeling. Op het allerlaatste moment hadden we de huidige juffrouw gestrikt....op het nippertje. Ouders hielden hun hart vast...zou dit wel goed gaan? En het ging goed! Heel goed! De klas is dit jaar helemaal opgeleefd en de kinderen hebben grote vooruitgang geboekt. De juf is pedagogisch en didactisch erg goed. Ik was blij met deze berichten en zag het ook met mijn eigen ogen. Er heerste rust en duidelijkheid. "Daar ga ik volgend jaar op voortborduren" dacht ik nog..."maar dan wel op mijn eigen wijze"
Toen zei de directeur op een dag dat hij thuis bij mij langs wilde komen, want er was een probleem.
Ik werd daar zeer door verrast. Alles liep toch goed?
Toen vertelde hij mij dat een grote groep ouders van groep 6/7 hem een ondertekende brief hadden gestuurd met daarin het verzoek of de juf alsjeblieft met hen mee mocht gaan naar groep 7/8. Er stond nadrukkelijk in de brief dat dat niks te maken had met de kwaliteiten van meester Willem, maar het goed lopende proces van dit jaar moest volgend jaar zo weinig mogelijk onderbroken worden.
Daar stond ik dan met mijn goede gedrag! In al die jaren had ik zoiets dergelijks nog nooit mee gemaakt. Ik voelde pijn. Ik voelde mij gepasseerd.
Ik dacht: "Hoezo onderbroken? Wat een gelul! Ik...met zoveel ervaring kan dat toch ook! Ik heb toch veel meer van dat soort klassen gehad!"
Mijn eigenwaarde....mijn ik was in het geding!
Wat ik voelde was 'ik'.
Ergens begreep ik wel dat dit niet zo was....maar het gevoel was heftig.
Ik ben toen gaan praten met twee van de briefouders. Delen! Kwetsbaar opstellen. Eén van de ouders zei tegen mij dat ze, toen de nieuwe juf nog niet in beeld was, van de directeur verwacht had dat hij Willem voor deze groep zou zetten, omdat deze groep een zwaargewicht nodig had. Deze opmerking deed mij bijzonder goed. Ik kon de beslissing weer veel meer (niet helemaal) bij de ouders laten en voelen dat ze het werkelijk goed bedoelden en mij geen pijn wilden doen.
Het ging niet om mijn ik. Die was niet in het geding!
Ik wist dat ook. Heb mijn sporen echt wel verdiend! Maar ik werd even overspoeld door niet helpende emoties van wantrouwen.
Toen kwam die tekst terug: "Niet ik, maar Christus in mij"
Ze kwam in een nieuw daglicht te staan door deze ervaring.

Ervaringen van het Leven, uitgedacht door God.
Dat leven is meer dan alleen jouw naakte ik.
Dat leven wil jou dingen leren en dit was een hele 'mooie'!

de_herberg.jpg


Comments:


Nieuwe reactie plaatsen:



(wordt niet publiekelijk getoond)

Typ de cijfers en letters uit deze afbeelding.Captcha Code